ให้เวลากับสิ่งที่เราลงมือทำได้

เวลาของเราแต่ละคนมีจำกัด พอผมเริ่มทบทวนชีวิตเมื่ออายุเข้าสู่หลักสี่สิบ หลังจากช่วงที่ทุ่มเวลาให้กับงานและดูแลตัวเองน้อยเกินไป คำถามหนึ่งที่ตามมาคือ ผมอยากใช้เวลาที่เหลือกับอะไร เรื่องนั้นผมเล่าไว้ในบันทึก กว่าจะหันมาให้เวลากับตัวเอง ส่วนบันทึกนี้เป็นอีกด้านหนึ่งของคำถามเดียวกัน

รอบตัวเรามีเรื่องใหญ่ ๆ ที่มีผลต่อชีวิตจริง ทั้งการเมือง สภาพอากาศ ภัยพิบัติ หรือเหตุการณ์อย่างโควิด เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องไกลตัว และคนจำนวนมากได้รับผลกระทบจริง ๆ แต่หลายส่วนของมันก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของเราในฐานะคนคนหนึ่ง

สิ่งที่ผมเริ่มสังเกตคือ การติดตามข่าวแล้ววนคิดหรือหงุดหงิดกับเรื่องเดิม ๆ อาจกินทั้งเวลาและพลังใจไปไม่น้อย จนบางครั้งละเลยสิ่งที่จำเป็นกว่าและอยู่ในมือเราเองไปโดยไม่รู้ตัว

ผมจึงอยากฝึกแยกให้ออกว่า เรื่องไหนเราลงมือทำได้ เรื่องไหนทำอะไรไม่ได้มากแต่ควรเตรียมรับมือไว้ และเรื่องไหนต้องยอมรับว่ายังเปลี่ยนไม่ได้ในตอนนี้ การแยกแบบนี้ไม่ได้แปลว่าเลิกสนใจสังคม การมีส่วนร่วมในขอบเขตที่ทำได้ยังเป็นสิ่งที่ผมเห็นว่ามีความหมาย เพียงแต่ไม่อยากปล่อยให้ความหงุดหงิดกับสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้เข้ามาครอบครองเวลาชีวิต

วิธีที่ผมอยากลองคือ รับรู้ข้อมูลให้พอสำหรับการตัดสินใจ ลงมือทำในส่วนที่ทำได้ แล้วกลับมาให้เวลากับสุขภาพ การพักผ่อน งานที่จำเป็น และครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับเราโดยตรงมากกว่า

ผมยังทำได้ไม่สมบูรณ์ และคงต้องฝึกไปอีกนาน แต่อย่างน้อยตอนนี้ผมเริ่มคิดก่อนว่าเวลาแต่ละช่วงกำลังถูกใช้ไปกับอะไร และตั้งใจจะใช้มันอย่างมีสติมากขึ้นกว่าเดิม